نظریه های روابط ابژه و بیناذهنیت در روان درمانی

کتاب "نظریه‌های روابط ابژه و بیناذهنیت در روان‌درمانی" به معرفی و بسط یکی از تأثیرگذارترین چرخش‌های نظری در روانکاوی معاصر، یعنی روانکاوی بیناسوژگی (بیناذهنیت) می‌پردازد. محور مرکزی این رویکرد مفهوم «به‌رسمیت‌شناختن» یا (recognition) است؛ مفهومی که به تعبیر جسیکا بنجامین امروز به یکی از دیدگاه‌های مسلط روانکاوی بدل شده است. بروس برودی، نویسندۀ کتاب نشان می‌دهد که فرایندهای روانی و تکوین سوژگی نه در انزوای درون‌روانی بلکه در میدان تعامل میان سوژه‌ها در اتاق روانکاوی شکل می‌گیرد. در این چارچوب نظریه‌های کلاسیک درون‌روانی مورد بازنگری قرار می‌گیرند و جای خود را به فهمی رابطه‌مند از روان می‌دهند. کتاب بر نفوذ متقابل سوبژکتیویتۀ تحلیل‌گر و تحلیل‌شونده در سطوح خودآگاه و ناخودآگاه تأکید می‌کند. این دیدگاه مشارکت فعال تحلیل‌گر و استفاده از سوژگی او را به قلب کار بالینی می‌آورد. روانکاوی بیناذهنی در این اثر نه‌فقط به‌مثابه یک تکنیک بالینی، بلکه به‌عنوان افقی نو برای فهم رشد انسانی طرح می‌شود. کتاب نشان می‌دهد که این رویکرد چگونه پیوندهای اجتماعی و روابط انسانی را نیز بازاندیشی می‌کند. در اثر بروس برودی، با متنی مواجه‌ایم که هم از حیث نظری و هم از لحاظ بالینی تحول‌آفرین است و خواننده را به بازاندیشی بنیادین در باب سوژه، رابطه و مسئولیت متقابل فرا می‌خواند.